Er vloeien vaak tranen
De ouder bepaalt zelf hoe het proces gaat. Meestal zijn er meerdere gesprekken van twee tot tweeënhalf uur. “Na elk gesprek tik ik alles in het online Feitenrelaas. De gedupeerde leest het na en kan het goedkeuren of aanpassingen aangeven. Zo maken we samen stapsgewijs het Feitenrelaas.” Tijdens dit proces komen veel emoties los. “Mensen kunnen huilen of boos worden. En het raakt mij ook. Soms had ik tranen in mijn ogen.” Ook van collega-schrijvers hoort Irene hartverscheurende verhalen. Zoals dat van een accountant die al haar klanten kwijtraakte omdat ze in het dorp bekendstond als fraudeur. “Of het verhaal van iemand die het criminele circuit inging om geld te kunnen verdienen en in de gevangenis belandde.”
Een ontroerend moment
Irene vindt dit werk waardevol om te doen. “Je leert hoe het is om in de schoenen van iemand anders te staan. En hoe mooi het is om menselijke verbindingen te maken.” Het mooiste moment? Toen ‘haar gedupeerde’ haar uitnodigde voor de tekenceremonie. “Ze appte: we zijn hier samen doorheen gegaan, dus ik zou het bijzonder vinden als je meeging. Dat was zo ontroerend - ook om haar zo opgelucht te zien.”
