Het regeerakkoord: altijd pech of altijd geluk?

Vliegt het u soms aan? Bedenk dan dit. Tussen 1990 en 2008 groeide de economie enorm. Het niveau van onze welvaart was hoger dan ooit. Bij een reorganisatie kreeg men een passende ontslagvergoeding mee en drie jaar WW, ter hoogte van 70% van het laatst verdiende loon. Het gekke is dat ik me niet kan herinneren dat we dolgelukkig of dankbaar waren.

Toen stak de huizencrisis vanuit de VS de oceaan over en veel ‘zekerheden’ verdwenen. Dat zorgde voor schrik, ongerustheid en onbehagen. En soms tot het gevoel dat we altijd pech hebben.

Geen pech-, maar geluksvogels

Klopt dat gevoel? Van welke regelingen heeft u gebruikgemaakt? Heeft u een sociale huurwoning bewoond en huursubsidie, later huurtoeslag, ontvangen? Heeft u ooit een premie-A woning gekocht? Heeft u hypotheekrente afgetrokken? Is uw koophuis in waarde gestegen? Heeft u kinderbijslag ontvangen? Heeft u subsidie gehad op energiebesparende maatregelen, of energietoeslag? Heeft u zorgtoeslag, WW, gewone of bijzondere bijstand ontvangen? Ben u doorbetaald bij ziekte? Bij drie keer of vaker ‘ja’ zijn we geen pech-, maar geluksvogels.

U kunt nerveus worden van regelingen die verdwijnen of van maatregelen die de koopkracht nadelig beïnvloeden. Of we rekenen er gewoon op dat alle regelingen tijdelijk zijn, zowel de positieve als de negatieve.

AOW en pensioen

En we kunnen blij zijn met de stijging van AOW en pensioen. Het komt misschien omdat ik nog maar een paar maandjes AOW gerechtigd ben, maar ik ben tot nu toen ontzettend blij met dat royale bedrag.

Daarbij lijkt deze coalitie echt iets te willen doen aan levensbelangrijke zaken, zoals het stikstofdossier en onze defensie. De aangekondigde bezuinigingen op de publieke omroep worden deels teruggedraaid en de bezuinigen op onderwijs ook. Fijn! Mogelijk minder belangrijk voor ons, maar des te meer voor onze (klein)kinderen. En de hypotheekrenteaftrek blijft. Positief is dat er werk wordt gemaakt van woonoplossingen voor ouderen.

De moed erin houden

Voor mij was een gesprekje met één van de drie zonen (alle drie dertigers) over de belastingaangifte nóg een eyeopener. Ik vertelde dat ik in tegenstelling tot andere jaren (waarin ik redelijk kon voorspellen hoeveel belasting ik als zzp’er zou moeten betalen) ik vanwege die AOW-leeftijd geen idee heb. ‘Is de belasting dan hoger?’ vroeg zoon geïnteresseerd. ‘Nee, lager!’ zei ik. ‘He? Waarom?’ vroeg zoon. Daar had ik zo snel geen antwoord op. Ja, waarom eigenlijk? Het sterkt mij weer in het gevoel dat wij ouderen in dit land soms pech hebben, maar toch ook geluksvogels zijn. We kunnen ons niet aanmelden bij de land- of luchtmacht, maar wel de moed erin houden en jonge mensen bemoedigen. Dat kost niks en is toch onbetaalbaar.