Cees werkte als schipper, machinist, havenbeambte op patrouilleboten en later als verkeersleider op de verkeerscentrale. Alles draaide om de zee, rivieren en havens. Tot op de dag van vandaag blijft hij nauw verbonden met het water als vrijwilliger bij de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM).
Oud zout
Al jaren vaart hij op de reddingsboot Johanna Louisa uit 1968. ‘Een lastige dame om te manoeuvreren’, zegt hij met twinkeling in zijn ogen. Samen met veertig andere vrijwilligers verzorgt hij het onderhoud en maken zij tochten. Cees zet zich ook in voor de public relations van de Reddingsmaatschappij, wat zeker bij het 200-jarig jubileum een flinke klus was.
Als vrijwilliger mag je tot je 75e meevaren. Daarna word je bij de vrijwilligersgroep van de Johanna Louisa “oud zout”. ‘Dan mag je nog meehelpen, maar alleen met kleine klussen. Dus ik mag nog vier jaar echt meedoen’, lacht Cees.
Schrijver van het water
Op zijn 45e begon Cees met schrijven, vaak tijdens rustige momenten aan boord. Wat begon als een kort verhaal over zijn zoon en kameraad, groeide uit tot een oeuvre van vijf jongensboeken, twee romans, vier dichtbundels en een boek over de geschiedenis van rederij Iskes. Zijn werk geeft hij uit via “print-on-demand”. ‘Ik word er niet rijk van, maar het brengt me zóveel’, zegt hij dankbaar.
Leven volgens je eigen kompas
Hoewel hij zijn liefde voor water graag had overgedragen op zijn kinderen, zag het er lange tijd niet naar uit. Zijn zoon werd al zeeziek bij de zeekadetten. Maar jaren later verraste hij Cees met een eigen zeilbootje. Nu varen ze soms samen en voor Cees zijn dat de mooiste genietmomenten van allemaal. ‘Dan straal ik van oor tot oor.’
‘Ik voel me zó fijn’, zegt Cees. ‘Ik hoef niks, en ik mag alles. Dat is mijn hele leven al mijn motto geweest.’ Dat is ook wat hij wil meegeven aan de volgende generatie: leef met plezier, volg je passie en blijf trouw aan jezelf.
